Je kind te jong voor een kindercoach? Nee joh!

Wist je dat peuters en kleuters mijn favoriete doelgroepen zijn?

Juist kinderen in de leeftijd van 2 tot 5 jaar kunnen enorm vastlopen in situaties waarbij ze geen woorden kunnen geven aan hun gevoel.

Maar het gevoel zit er wel en heeft aandacht nodig!

Hoe vragen jonge kinderen aandacht?
Juist. Door druk gedrag, boos worden, verdrietig zijn, driftbuien of juist helemaal dicht te slaan.
Hoe dan ook is het juist in deze situaties zo moeilijk om contact met je kind te krijgen.
En dat terwijl je kind echt om aandacht en contact vraagt.

Maar hoe dan?

Door de combinatie van magnetiseren en spel, komen we snel tot de kern.

Als je weet wat je peuter of kleuter wil zeggen met zijn of haar gedrag, dan kun je er als ouder/verzorger/professional ook écht zijn en de houvast bieden die zo nodig is.
Ik ga kijken naar de houding van je kind, het spel, en neem natuurlijk ook alle informatie vanuit de ouders mee in een consult met je kind.
Daarnaast helpt het magnetiseren om de eventuele gedragspatronen die door de tijd ontstaan zijn op te lossen.
De kinderen vinden de behandeltafel die ik meeneem vaak fantastisch en willen er graag op.

Juist door op een jonge leeftijd te gaan onderzoeken waardoor een kind vastloopt in bepaalde situaties, is het makkelijk om een behandeling aan te gaan.

Hoe ouder we worden, hoe vaster een patroon zich gaat zetten en hoe moeilijker het wordt om een andere weg te vinden.
Denk hierbij maar aan een zere knie waar je anders op gaat lopen om de pijn te verzachten. Hoe langer je dit doet, hoe meer de pijn zich uitbreidt naar andere plekken in je lichaam.

Juist de kleintjes vragen om hen te verstaan, ook zonder woorden.

Als je hier al begint, dan werkt dat later alleen maar in je voordeel. Dat gun ik alle kinderen.

Als ik nou maar gewoon doorga…..

Overlevingsstand

Gewoon stug doorgaan met de dagelijkse dingen, dan zien we wel weer verder.

Dit is een beetje de situatie zoals ik die bij veel mensen zie.
Het lijkt er op dat er een manier gevonden is om met de crisis waar we met zijn allen in verkeren om te gaan.
En dat is natuurlijk ook zo, maar het lijkt wel of emoties afgevlakt zijn.
De houvast is nog steeds ver te zoeken, we weten nog steeds niet wat er gaat gebeuren.

We staan in overlevingsstand!

Ons brein vertelt ons hoe we het beste kunnen blijven functioneren in een onzekere, onveilige situatie.
Voor veel mensen is dat nu aan de hand.
Je gedachten beïnvloeden je dagelijkse handelen voor meer dan 90%. Ook onbewust.

Juist die onbewuste gedachten leiden jouw manier van overleven!

Hoe vaak heb jij gedachten zoals in het plaatje hierboven?
– Als ik maar kon stoppen met piekeren
– Als ik maar niet zo onzeker was
– Als ik maar stevig in mijn schoenen stond

Ook bij kinderen is dat zo, alleen is daar het relativeringsvermogen nog niet ‘af’.

Er is een makkelijke manier om hier uit te komen!

De allereerste stap is om je bewust te worden van jouw overlevingsmodus.
Vervolgens kun je je mindset gaan veranderen. En daarmee inzicht krijgen in de mindset van je kind!
Als je namelijk beiden in overlevingsstand staat, dan zie of hoor je elkaar niet meer.

Als je nu maar een hulplijn had….

Die heb je.
Hier.
Elke donderdagavond ga ik een live vragenuurtje houden, online.
Dit vragenuurtje is gratis, gewoon omdat ik graag iets wil kunnen betekenen in deze bizarre tijden.
Als je je opgeeft, kun je deelnemen aan een webinar waar je de inloggegevens voor toegestuurd krijgt. Je emailadres wordt énkel daarvoor gebruikt en niet opgeslagen.
Je hoeft dus niet bang te zijn voor marketingmails of nieuwsbrieven waar je niet op zit te wachten.

Opgeven kan tot donderdag 17 uur via info@kindercoachlarana.nl.

http://www.kindercoachlarana.nl/over-mij/

Hou je vast! Daar gaan we!

Heel hoog springen!

De scholen gaan weer open, hoera?

Voor veel kinderen zal het een fijn vooruitzicht zijn dat ze binnenkort weer naar school mogen. Ze zien hun juf./meester weer. Klasgenootjes en vriendjes of vriendinnen worden herenigd. Wat hebben ze hier naar uit gekeken.

Maar wat nou als jouw kind helemaal niet blij is met dit nieuws?

We zitten alweer een tijdje thuis. Alles is anders. De structuur van alle dag is weggevallen en na een aantal weken heb je misschien in je gezin wat rust gevonden en een manier om hier mee om te gaan.

Voor ons als volwassenen is alles al anders en onvoorspelbaar, laat staan voor kinderen.
Wat de kinderen nodig hebben is houvast. De situatie kan deze houvast niet bieden. Jij als ouder wel!

Je kind staat in overlevingsstand

Het brein van je kind werkt nog niet volledig en niet zoals ons brein dat doet. Relativeren is lastig en ze zoeken in onzekere tijden de veiligheid op.
Ze gaan als het ware in overlevingsstand.

Vanuit overlevingsstand heb je drie mogelijke gedragsuitingen:
Vechten
Vluchten
Verstarren

Onderzoek eens in welke van deze 3 jouw kind zich het liefst bevindt.

Puzzelstukje gelegd? Aan de slag dan!

Als je snapt waarom je kind zich op een bepaalde manier gedraagt, zullen er steeds meer puzzelstukjes gelegd kunnen worden.
Je zult het gedrag kunnen benoemen naar je kind en daarmee erkennen.
Je kunt daarmee veiligheid bieden, je kind voelt zich gezien!
Kijk ook eens goed naar het spel van je kind. Dit kan heel veelzeggend zijn.

Vanuit veiligheid zal je kind stapjes durven zetten.

Zo is het met ons ook toch?
Als je je veilig voelt, zul je steeds een stapje verder durven zetten. Maar soms is die houvast nog even nodig voordat je los kunt.

Kun je nog niet alle puzzelstukjes leggen?
Of heb je even extra houvast nodig omdat je zelf in overlevingsstand staat?

Ik help je graag door even mee te kijken/luisteren. Dat kan gewoon online.
Een kennismaking is gratis, en duurt zo’n 30 minuten. Vanuit de kennismaking gaan we kijken of en hoe we verder gaan.
App, mail, bel, dan maken we een afspraak voor een kennismakingssessie. http://www.kindercoachlarana.nl/over-mij/

Terug naar babytijd

poppenmoeder

Zullen we vadertje moedertje spelen? Dan ben ík de baby.

Dit is de laatste week een vraag die mijn 4 jarige dochter elke dag meerdere malen stelt aan haar broertje.
Dit spel kan ook echt best lang doorgaan, in vergelijking met andere spelletjes.

Waarom doet ze dit?

Als de structuur wegvalt, alle normale dingen anders gaan dan anders zoals nu gebeurt met de quarantaine, dan kan dit heel heftig bij een kind binnen komen.
Zeker een gevoelig kind.
Ze gaat terug naar een tijd waarin ze zich optimaal geborgen en veilig heeft gevoeld, de baby tijd.

Het kan zijn dat je kind ineens niets meer zelf wil doen.

Een terugval in zindelijkheid, niet meer zelf aankleden, tandenpoetsen of brood smeren, dit zijn allemaal mogelijke onderwerpen waar je nu een verandering zou kunnen opmerken.
Dit hoort bij de crisis.

Hulp bieden, hoe dan?

Vraag je af hoe erg het is dat je kind terugvalt.
Laat het er vooral even zijn voor zover mogelijk.
Probeer te accepteren dat je kind nu houvast nodig heeft. Houvast aan jou.

Help je kind in de zelfredzaamheid door geduld op te brengen in datgeen wat er wel lukt.

Tips voor hulp aan je kind:

1. Laat je kind ’s morgens zelf de kleren uitkiezen. Past het niet bij elkaar? Hoe erg is dat? Je gaat waarschijnlijk de deur niet uit, toch?
2. Wees de veilige haven voor je kind. Dat is nu zo belangrijk.
3. Stel duidelijke regels en leef deze na. Je kind heeft de structuur wel nodig, dat is namelijk ook een houvast. Als je geen kader hebt waarbinnen je kunt handelen, dan zijn de grenzen niet alleen voor je kind zoek maar ook voor jou. Dat creëert alleen maar verwarring.
4. Niet perfect is ook goed. Er komt nu toch niemand op bezoek, dus laat dat huishouden maar even.
5. Zorg goed voor jezelf. Als jij de benen eronder houdt, kun je ook een stevige basis aan je kind bieden.
6. Masseer je kind. Voor het slapengaan. Zorg voor echte 1 op 1 tijd, zonder TV, radio of telefoon. Masseer van boven naar beneden met lichte druk, dat geeft een veilig gevoel.
7. Onderschat niet hoe moe je kind is aan het einde van de dag. Overprikkeling kan ook plaatsvinden doordat alles anders is dan anders.

Hoe je je kind het beste kunt helpen

Rare onrustige tijd

Wat beleven we toch allemaal he!
Voor ons volwassenen is het nauwelijks te bevatten wat er allemaal gebeurt, laat staan voor onze kinderen.

Hoe gaat het bij jullie thuis?

Bij ons zijn we met het hele gezin thuis. Mijn man is in huis aan het werk, ik werk een paar uur per dag aan mijn laptop aan tafel en de kinderen vermaken zich aardig.
We hebben een werkboekje van school, knutselen erg veel en gaan elke dag even naar buiten de tuin in.

We proberen wel een ritme vast te houden.

We staan op tijd op, ik werk alleen ’s ochtends en zet de kinderen aan een werkje.
Tussendoor is er de hangmat die we onder de eettafel hebben gemaakt, voor allebei eentje. Ze kunnen er zelf in en uit, liefst verstoppen ze zich ook helemaal in de stof. Hun eigen coconnetje en een echte aanrader voor iedereen.

En dan ineens is daar….. de boosheid!

O, wat is het toch stom. De kinderen mogen niet mee naar de winkel, we kunnen nergens op bezoek, er komt geen bezoek bij ons thuis en de school en opvang zitten dicht. Alles is soms ineens heel erg stom en dan wordt, vooral mijn dochter, heel erg boos.

Boos op de situatie, boos op mij, boos op haar broer, boos op alles.
Wat lastig he!

We schieten dan allebei ons oerbrein in

We gaan over op overlevingsstand. We moeten controle loslaten, want alles is anders en we weten niet wat er gaat gebeuren.
Er zijn dan drie opties in gedrag. Mijn dochter slaat dicht (verstarren), ik ga proberen de controle terug te krijgen door te blijven vragen/zorgen (vechten). De derde optie is overigens vluchten, die is bij ons in huis niet aan de orde.
Het lastige is wel dat ik en mijn dochter een andere modus hebben en daardoor gaan botsen met elkaar.

Als ik haar kan blijven zien, komt het goed!

De behoefte blijven zien, dat is een hele kunst.
Wat is haar behoefte? Dat is er maar eentje: VEILIGHEID!
En die veiligheid dien ik haar te bieden als moeder op dat moment.
Dus, ik erken haar gevoel en laat haar op een veilige manier uitrazen.

Dan volgt er een knuffel. Een échte knuffel!

Als ook ik in mijn oerbrein was geschoten, de vechtmodus, dan was het een strijd geworden en gebleven. Door haar de veiligheid te bieden, werd ze rustig.

Zodra de kinderen op bed liggen, pak ik in deze gekke tijd een moment voor mezelf. Even stilstaan bij mijn eigen lichaam, mijn eigen gevoelens en rustig ademhalen.
Hierdoor kan ik bij mijzelf blijven en in het moment blijven. Zo blijf ik mezelf ook veilig voelen.

Wat was, is geweest. Wat nog komt, komt nog.
Maar nu, op dit moment, ben ík er en pak ik mijn rust.

Zo overleef ik deze onrustige periode

Corona maatregelen, uitleg aan jonge kinderen

Simpele antwoorden op grote vragen

Er is op internet veel informatie te vinden over corona, het virus en uitleg aan kinderen. Echter, voor hele jonge kinderen gaat de uitleg over wat een virus is misschien onnodig ver.

Soms is een kort antwoord meer dan genoeg. Als volwassene hebben we snel de neiging om een kind te overladen met informatie.

Blijf luisteren en kijken naar je kind, voorzie in wat je kind nodig heeft. Dat is genoeg.
Echt.

Een driftige tweejarige, midden op straat….

Soms dan gaat het niet zoals je had bedacht.
Soms dan is de hele wereld stom.
Soms dan wil je eigenlijk heel veel en tegelijk niks.

Het valt niet mee om twee jaar oud te zijn.
Zo ook afgelopen vrijdagochtend.

Mijn dochter moest naar school. We moesten thuis al een beetje vaart maken omdat mijn dochter alles graag op haar eigen tempo doet. En dat is niet heel snel kan ik je vertellen…

Uiteindelijk stonden dan toch we alle drie klaar.

Jas en schoenen aan, tassen ingepakt, op naar buiten.
Al vooraan de oprit gaf mijn zoon aan dat hij níet mee wilde. Écht niet.
Geen handje vasthouden, geen stap vooruit.
Aangezien er niemand thuis was, moest hij toch echt even mee om zijn zus weg te brengen.

Dus, wat te doen? Maar even door de knieën. In alle rust vroeg ik hem wat er was en hij zei: “Ik heppet koud!”
We snoerden de jas nog iets verder dicht en zei dat mijn hand lekker warm was.

Hij pakte mijn hand en we liepen verder.

Nét op het nippertje kwamen we aan op school. Er was dus geen tijd meer om op het schoolplein te spelen, want we moesten naar binnen.
Hmm, dat was de tweede tegenvaller al deze dag voor mijn zoon.

Mijn dochter was inmiddels de klas ingelopen en wij liepen naar buiten, op weg terug naar huis. Al mopperend en huilend liep mijn zoontje naast me, alleen maar omdat er geen tijd was geweest om te spelen.
Een gesprekje door mijn knieën gezakt hielp niet.

Toen zag ik iets wat ons kon redden…….

Ik stopte met lopen en wees naar de grond. “Kijk eens jongen!”
Hij stopte ook, nog altijd snikkend en schreeuwend, boog voorover en werd stil.
Ik vroeg hem wat hij zag. “EEN SLANG!!”
De regenworm, want dat was het, kronkelde over de stoep. Hij bleef er verwonderd naar kijken en we praatten even over het beestje.

Toen zijn interesse verzwakte, liepen we door naar huis. Al babbelend over de worm, dat die nog leefde en dat onze kip Carla die wel heel lekker zou vinden en dat Carla die wel kon eten maar wij niet omdat wij geen wormen eten want dat is vies (heerlijk, die lange peuterzinnetjes met logica) kwamen we thuis.

Heel de nare bui was over. Zomaar.
Of toch niet zomaar?

Tja, dat peuterbrein heeft het superdruk met groeien.
En soms neemt dat brein dan even de overhand.
Zomaar.

Dan is het fijn om uit die situatie te stappen.
Doordat ik rustig bleef, het brein de ruimte gaf om even te razen en daarna een zachte overstap maakte naar een andere situatie, ging het brein uit de razende modus. Zomaar.
Heel geleidelijk.

Gaaf he!

En toen gebeurde er iets magisch…

Het einde van de dag was daar, kinderbedtijd stond op de klok.

Wij beleefden een drukke dag, met een feestje en daarna thuis nog onverwacht bezoek.

Meestal proberen we, vooral de zondag, iets rustiger te houden om te kinderen nog even rust te bieden voordat de nieuwe week weer begint.

Een drukke dag betekent hier wel eens een drukke bedtijd.

Ook al hebben we een vast ritueel, als de prikkels van de dag nog de boventoon voeren dan is de slaap vatten niet makkelijk.

De eer van het ouderschap, zo ervaar ik het, is dat de kinderen ons niet altijd willen vertellen wat er nog in het hoofd omgaat. Soms willen ze het niet, soms weten ze het niet.

Op die avonden vervang ik het verhaaltje voor het slapengaan door iets anders.

Zo ook deze avond. De kinderen wilden nog niet naar bed, maar het was toch echt wel een keer tijd om de dag af te sluiten. Onze zoon stuiterde op bed heen en weer en onze dochter was licht weerbarstig.

Ik besloot de handpop erbij te pakken. Ik deed mijn hand erin en de magie ontstond…..

Stap voor stap werd de dag besproken

De handpop kreeg heel veel informatie. Waar we geweest waren, wat ze daar gegeten hadden, wie er nog meer waren en hoe leuk het was.

Elke keer weer ben ik verwonderd over dit stukje magie. Ook al is het mijn stem, allebei mijn kinderen praten écht met het karakter dat om mijn hand zit.

We babbelden nog even door, nou ja, de handpop babbelde door en stelde nog wat vragen.

En ja hoor, daar kwam het zand in de oogjes….

Beide kinderen namen afscheid van, ik dit geval een kikker handpop (tja, echt toeval), gingen heerlijk liggen en sliepen bijna meteen.

De kracht van de handpop wilde ik jullie vooral niet onthouden, dus vandaar deze blog.

Speelgoed dat prikkelt

Voeten, voelen, gronden

Mijn kind is snel uitgekeken op speelgoed

Tegenwoordig is veel speelgoed zo gedetailleerd gemaakt dat het weinig aan de fantasie overlaat.
Het ene kind kan helemaal opgaan in de beleving van bijvoorbeeld een brandweerauto, een dinosaurus of trein.

Het andere kind heeft wat meer prikkeling nodig om de fantasie los te krijgen.

Sensorisch speelgoed

Ik ben fan van prikkelend speelgoed. Speelgoed dat geen uitgesproken functie heeft, maar vooral de kinderen zelf laat bedenken wat je ermee kunt doen.

Een paar voorbeelden:
– een balansbord (wobbel of teeter popper)
Mijn dochter vind het heerlijk om er lekker op te liggen en een beetje te wiebelen. Ze komt dan echt tot rust.
Mijn zoon wil er vooral overheen lopen, wipwappen en blijft nieuwe dingen uitproberen.
– sensory blocks
Dit zijn houten blokken met verschillende vormen. De blokken zijn gevuld met verschillende kleuren en materialen. Dit prikkelt de zintuigen en de fantasie. Je kunt ermee bouwen, luisteren welke geluiden de vulling maakt, door de kleur heen kijken en zien hoe de ruimte verandert, en alles wat jouw kind er nog meer mee wil doen.
– alles waar voelen/friemelen voorop staat
Door te voelen wat er in je handen of onder je voeten gebeurt, ga je letterlijk even uit het hoofd en daarmee kun je de prikkels van het moment makkelijker loslaten.

Duur in aanschaf, maar….

De meeste materialen in deze categorie zijn wat duurder in aanschaf. Als je iets vind waar jouw kind uren mee zoet kan zijn, is dat de hogere aanschafprijs meer dan waard. Maar hoe weet je nou wat er bij jouw kind past?

Kinderen tot 18 jaar mogen gratis lid worden van de bibliotheek. Hier in de regio zit daar ook een spelotheek bij. Je kunt dan speelgoed uitproberen en pas iets aanschaffen als je weet wat er past.

De beste manier om prikkels van de dag van je af te krijgen is een douche.

Douchen helpt om even alles van je af te spoelen.
Sommige kinderen vinden douchen niet fijn. Het kan dan helpen om er een ritueel van te maken en met een washand van boven naar beneden met lichte druk de dag van je kind af te wassen.

Op dit moment draait mijn naaimachine overuren. Die machine helpt mij om even uit mijn hoofd te gaan en lekker ‘zen’ bezig te zijn.
En wat er uit komt rollen? Een extra leuke washand, die ook nog eens te koop is!
Voor 5 euro heb je er eentje en je bestelt per email of telefoon.
info@kindercoachlarana.nl of 06-46286162

Opkikker washand

Wat als…..

– je kind heel gevoelig is
– het hierdoor ineens om kan slaan in gedrag
– je maar geen contact lijkt te krijgen met je kind over wat er nu aan de hand is
– je als ouder, opa/oma of misschien wel professional op zoek bent naar dé gouden tip
– je open staat voor een andere kijk op gedrag
– je door inzicht te krijgen in jouw kind, ook weet hoe je kunt helpen

Die ene gouden tip….

Was het maar zo simpel he!
In hulpvragen die ik veelal per email binnen krijg is dat wel wat er gevraagd word. Een wordt een korte omschrijving van de situatie gegeven en dan een vraag om een tip.

Mijn antwoord is altijd hetzelfde: Graag zou ik een kennismaking plannen om de situatie door te nemen. Ik heb veel vragen omtrent klachten, de geboorte, het gedrag en de hulpvraag, waarmee ik een beeld krijg hoe ik jullie kan helpen.

Wat zou ik het fijn vinden om ouders inzicht te geven in het energiesysteem van het lichaam. Dit zou al zoveel puzzelstukjes kunnen leggen!

En daarom ga ik een cursus aanbieden.

4 avonden, waarin je leert wat een energiesysteem is, hoe je hiermee aan het werk kunt en waarin je jouw vragen beantwoord zult krijgen.

De groepen zullen uit maximaal 6 personen per cursus bestaan, dus je loopt de kans dat de cursus vol is.

De data staan gepland, kijk snel hoe je je op kunt geven.