Gebroken nachten en zelfzorg

Love you to the moon and back

Vannacht was er weer eentje

Eerst begon mijn zoontje te huilen. Hij had een nachtmerrie gehad en was compleet over zijn toeren,
We bespraken even dat hij gedroomd had, dat de droom nu weg was en dat ik bij hem was.
Toen werd het niet beter, het werd juist erger!

Mijn zoon werd boos!

Hij zei dat ik bij hem had moeten blijven toen hij naar bed ging en dat hij nog niet sliep toen ik de kamer uit ging.

Dat is niet het geval. Ik blijf al een tijdje bij mijn beide kinderen met inslapen, door alle prikkels is er vooral onrust en weerstand tegen de slaap als ik eerder wegga.
Nu was hij duidelijk eerder in slaap gevallen dan hij wilde en werd hij later wakker met de gedachte dat hij nog niet geslapen had en ik weg was.

In zijn ogen had ik een belofte verbroken.

Na nog even praten over hoe het gegaan was, een dikke knuffel en nog een paar extra knuffels, werd hij rustig.
“Mama, mag ik een slokje water?” Tuurlijk!

Ik liep de kamer uit om water te halen en hoorde onze hond lopen.
Die bleek duidelijk de weg kwijt te zijn, en keek me verloren aan.
Oké Yvonne, stap voor stap. Eerst dat glaasje water. Zoonlief ging weer liggen.

Ik hoef dit niet alleen op te lossen

Mijn man sliep, die heb ik wel wakker gemaakt tijdens dit proces om te ondersteunen.
Hij was met de hond bezig en langzaam leek de rust in huis terug te keren en konden we weer naar bed.

Dat was helaas van korte duur…..

Beneden hoorde ik de hond lopen, dwalen en smekken

Onze hond heeft een aandoening aan haar rug, waardoor ze met vlagen heel veel pijn heeft.
Dit was weer zo’n moment.

Ik pakte mijn kussen en ging op de bank liggen. De hond kwam ook knuffels halen, ze keek me wanhopig aan.

Wat je alleen met een aanraking al kunt doen

De knuffel met mijn zoon, de aanraking van de hond, het gaf rust.
Zonder die hand op haar kop, werd de hond meteen weer onrustig.
Zonder die knuffel was mijn zoon niet zo snel rustig geworden.

Vitaliseren noemen ze dat

Als moeder vitaliseer je de hele dag. Een kusje op de zere knie, je hand even op het hoofd leggen, dit alles telt mee.

Liefdevolle aanrakingen zijn zo waardevol!

Er schuilt echter wel een gevaar in…..

Zorgen voor je gezin is iets natuurlijks. Je doet het gewoon.
Maar pas wel op dat je daardoor niet leegloopt.

Zelfzorg is zo belangrijk!
Verlies jezelf niet uit het oog.

Deze les leer ik ook nog regelmatig hoor!

Even de boel de boel laten is ook zelfzorg

Voor mij betekent dit ook kijken naar hoe zelfzorg mogelijk is.
Vandaag laat ik de boel de boel en doe ik vooral even waar ik wel zin in heb,
Even opladen.

Zorg jij goed voor jezelf?

Onderzoek eens waar jij van oplaadt en probeer dit in te plannen.

Dit kan al iets kleins zijn. Een wandeling, een voetenbadje of gezichtsmasker, of iets anders.
Er is geen boekje voor waar in staat wat voor jou werkt.

Twijfel je hieraan, overweeg dan eens oprecht om een ontspanningsbehandeling te boeken.
Voor de prijs hoef je het niet te laten, in september is deze behandeling voor de helft van de prijs.

Dat overkomt mij weer!

Ah nee, dat overkomt mij weer!

Wat een zomer is dit he!

Deze zomer was wel heel nat.
Veel regen, niet heel vaak heel erg warm en als het dan warm werd, was het meteen bloedheet!

Dan zitten we ook nog steeds midden in de COVID crisis, die eindeloos lijkt te duren.

Mis ik nog iets?

Alle pech op een rijtje:

  • veel regen, dat is toch geen zomer?
  • neuswiel van de caravan kapot, dit moest nog even snel opgelost worden voordat we echt gingen
  • onze hond moet geopereerd worden en we hopen dat in de vakantie de bult in haar oor niet knapt….
  • zonnebril op sterkte verloren
  • er waren wel heel veel muggen, onze zoon had de eerste ochtend 32 muggenbulten op zijn gezicht
  • onze dochter is omver gereden door een skelter, resultaat en behoorlijke tennisbal op haar voorhoofd en een slapeloze nacht door wekadvies toe te passen.
  • dakluik van de caravan open laten staan in een flinke hoosbui, ’s nachts, boven mijn hoofd… bed en pyjama kletsnat

‘Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen!’

Het zou heel makkelijk geweest zijn om te blijven stilstaan bij alles wat misging of niet lekker liep.
Geloof mij, we hebben in de afgelopen jaren behoorlijk wat voor onze kiezen gehad.
Juist door die ellende en stress, hebben wij heel goed geleerd dat je geluk over jezelf kunt afroepen.
Maar als dat zo is, dan kun je je wellicht ook voorstellen dat je ongeluk ook kunt aantrekken.

Omdenken is een kunst, maar helpt meteen!

De camping waar we waren bood vooral voor de kinderen alle mogelijkheid tot spelen.
Onze zoon zat voornamelijk op een skelter of in de zandbak.
Onze dochter heeft leren fietsen en fietste marathonrondjes op het grasveld.
Wij konden heerlijk relaxen en voor het eerst sinds jaren ook even zelf een boek lezen.

En als het dan toch ging regenen?
Dan veranderde het grasveld in een grote plas water.
Geen weer om buiten te spelen toch?

Ineens zag ik een glijbaan staan in de zandbak. Zo’n plastic glijbaan die makkelijk te verplaatsen is. In mijn ooghoek zag ik de plas water….

O, als ik toch kind was…. dan zou ik echt willen dat iemand die glijbaan voor mij in die plas zou zetten.

Ik mag dan zelf geen kind meer zijn, maar ik heb er wel 2!

Dus de glijbaan stond 5 minuten later in de plas!!
Onze kinderen waren de eersten, hierna volgden er meer.
Niet alle kinderen mochten, de rest had mega pret!

En nog even over die pech?

  • veel regen
    De camping had een wasmachine en een droger. Wat hebben de kinderen veel plezier gehad in de modder en de plassen!
  • neuswiel van de caravan kapot
    Het bandje was al aan vervanging toe, dus gelukkig gebeurde het vóór de vakantie en niet op de terugweg.
  • onze hond moet geopereerd worden
    De bult is gisteren weggehaald en alles is goed gegaan. Het beestje is weer thuis.
  • zonnebril op sterkte verloren
    Gelukkig is daar een reisverzekering voor afgesloten.
  • er waren wel heel veel muggen
    Met klamboes (Opgehangen met wasknijpers), een blauwe knetterlamp en stinkspul ging het best.
  • onze dochter is omver gereden door een skelter
    Gelukkig was ze snel weer vrolijk en bleek er niks aan de hand.
  • dakluik van de caravan open laten staan in een flinke hoosbui
    Schone pyjama aan, alles afgedroogd, handdoek op bed en verder slapen.

Het is maar hoe je het bekijkt

Alles uit zich op een manier hoe je daar zelf mee omgaat.
Als jij een manier kunt vinden om een pechmoment anders te belichten, dan maak je het voor jezelf een stuk minder zwaar.

Als er dan een moment komt dat er écht veel ongeluk in je leven komt, dan kun je ook dat een stuk beter dragen.

En als het dan toch nog even teveel is?
Dan is het heel fijn om even tijd voor jezelf te pakken.
Al is het een bad van een uur, een massage of gewoon eventjes een wandeling.

Nu het normale ritme weer terugkeert, is het fijn om ook daar tijd voor vrij te maken.

Een ontspannen ouder is een ontspannen kind

Jouw kind komt nu ook weer in het normale ritme en dat kan wel eens veel zijn.
Als jij als ouder ontspannen bent, kun jij de veilige haven zijn voor je kind.

Weet me te vinden als dat even niet lukt.
Zowel ouder als kind kunnen in mijn praktijk terecht voor een energieboost!

Op mijn facebookpagina vind je leuke updates:
https://www.facebook.com/kindercoachlarana

7 tips bij een overprikkeld kind

De vakantie is bedoeld om te ontspannen.

Die ga ik in dit geval nog iets verder uitdiepen.
De vakantie is namelijk ook bedoeld om te ontprikkelen.

Het kan zijn dat je kind nog aan het bijkomen is van de laatste schoolweken.
Bij mijn kinderen van 4 en 6 jaar oud komt de overprikkeling er nu uit.
Dit kan soms lastig zijn, vooral voor de kinderen zelf.
Hoe ik hier mee omga? Dat deel ik graag met jou in de vorm van een lijst met tips.

Deze tips staan jou en je kind bij in een uitbarsting van gedrag

1. Zorg dat jij de veilige haven bent voor je kind.

Als je kind overprikkeld is, zoekt het veiligheid. Jij als ouder kunt dit als geen ander bieden.
Houd je kalmte en laat weten dat je er bent.

2. Stel duidelijke kaders, tot hier en niet verder.

Dit klinkt misschien heel streng, maar dit is juist een houvast voor je kind. Binnen de kaders heeft je kind alle bewegingsvrijheid en weet hoe ver het kan gaan.
De kaders kunnen in de vakantie best anders zijn dan normaalgesproken. Dat is niet erg, als ze maar duidelijk zijn.

3. Vermijd ‘Waarom’ in een vraag.

Een overprikkeld kind is het even kwijt. Alles is even teveel en een waarom vraag kan erg
confronterend zijn. In plaats daarvan kun je bijvoorbeeld vragen: Wat maakt dat je nu
verdrietig bent? Kun je uitleggen wat er gebeurd is?

4. Niet perfect is ook goed.

Het is schoolvakantie. Hoe zit het met jouw spanningsboog?
We verwachten van onze kinderen dat ze lekker spelen en vakantie vieren, maar ondertussen voelen ze onze spanningen haarfijn aan. Ga eens na of jij in de vakantie de dagelijkse stress ook los kunt laten. Is het nodig om je druk te maken om dagelijkse beslommeringen? Zo lang  de eerder genoemde kaders blijven staan, kun je wellicht daarbinnen zelf ook wat  bewegingsvrijheid vinden.

5. Erken het gedrag van je kind.

Door te benoemen wat je ziet, voelt je kind zich gehoord en gezien. Zo zal het zich mogelijk
minder afsluiten en is er ruimte om er samen doorheen te komen.

6. Geef je kind ruimte.

Als  het toppunt bereikt is, kan je kind ontploffen of juist dichtslaan. Wat eruit moet, komt er
toch wel uit. Als ouder wil je dit waarschijnlijk zo snel mogelijk oplossen, maar waarschijnlijk
weet je al dat dat meestal anders uitpakt.
Zorg voor een veilige omgeving en laat je kind even gaan. Wel belangrijk hierbij is om te benoemen dat je er bent. Laat je kind niet alleen.

7. Let op de signalen van je kind.

Misschien heeft je kind al iets gezegd of gedaan waar je geen aandacht aan hebt besteed. De overprikkeling sluipt er vaak in en lijkt als donderslag bij heldere hemel op te doemen. Toch is het raadzaam om eens te onderzoeken of er signalen zijn die je kind al afgeeft voordat er een  uitbarsting plaatsvindt.

Als iets even moet, wordt mijn kind een monstertje!

Het begin van de dag

De dag begint goed. Het is gezellig, je kind is uitgeslapen en je begint aan de ochtendspits.
Eten, tandenpoetsen, tas inpakken en naar de wc.
Dan begint de tijd ineens te dringen….. je kind zal nu toch echt even moeten opschieten.

“Kom, even opschieten nu, we moeten zo weg.”
En zomaar ineens bevind je je in een strijd, je kind wil niet meer meewerken, de gezelligheid is ver te zoeken en je dreigt te laat te komen.

Even doorpakken

Je worstelt je door deze strijd heen en brengt je kind naar school.
De hele dag op school gaat het goed. Je kind heeft lekker meegedaan, gespeeld en alle opdrachten goed met de groep samen uitgevoerd. Er werd gedaan wat er van hem gevraagd werd.

Dan is school afgelopen en is het tijd om naar huis te gaan.

Het begint al op het schoolplein

Je kind komt moe op je af lopen en eigenlijk is alles al te veel.
Tijd om naar huis te gaan.
Maar het was zo leuk op school! En nu moet je kind ineens afschakelen en naar huis.

Eigenlijk wil hij niet lopen, maar op de fiets. Dat kan niet, want de fiets staat thuis.
Dan wil hij gedragen worden. Dat kan niet, daar is hij intussen écht te zwaar voor.

Dan handje vast naar huis, of toch los? Nee, toch vast….. of toch niet?
Pffffff….

Thuis is het tijd om uit te rusten, maar die rust is moeilijk te pakken

Hoe kan dat nou?
Je kind is zo moe, maar kan niet stilzitten en niet de vertraging in.
Alles is teveel en niet goed. Wel drinken, toch niet, of wel?
Koekje? Nee, die niet, liever een andere. Dat kan niet.

Het zit ‘m in het woordje ‘moeten’

De hele dag bestaat uit kaders waarbinnen dingen ‘moeten’ worden gedaan.
Een kader is heel belangrijk, maar een kind dat zich ontwikkelt en groeit kan dit kader als benauwend ervaren.
Als ouder heb je thuis de eer om je kind te zien instorten.

Ja, dit is een eer.
Als je kind zich namelijk niet veilig zou voelen, zou het niet zichzelf durven te laten gaan.

De definitie van moeten

Heb je dit wel eens opgezocht?
Ik wel, en daar word ik niet per se blij van….

Een kleine opsomming van synoniemen:
– behoeven
– behoren
– de plicht hebben
– dienen
– dwang
– noodzakelijk
– onvermijdelijk
– verplicht
– verwachting

Hoe klinken deze synoniemen voor jou?

Naar he!
Probeer je dan nu eens in een kind te verplaatsen.
Is het dan nog zo gek dat er soms een monstertje in je kind naar boven komt?
Kijk dan nog eens naar de afbeelding bovenaan deze post.

Laten we die afbeelding eens aanpassen…. dan krijg je dit:

Je kind heeft bescherming nodig. Ook al voelen die kaders even te strak, toch zijn die keihard nodig.
Wat is een knuffel? Liefdevolle begrenzing. Even weer terug naar waar jouw lichaam eindigt en dus je eigen begrenzing voelen. Tegelijk het lichaam voelen van jou, de ouder, en de liefde die je onvoorwaardelijk voor je kind hebt,


Is een knuffel niet mogelijk?
Ben er dan gewoon. Laat je kind zien dat je ziet dat hij het moeilijk heeft en benoem dat. Benoem ook vooral dat je er voor hem bent en laat hem uitrazen op een veilige plek.

Hoe dring je tot je kind door?

Dit zal voor ieder kind verschillend zijn. Je kind volgen in zijn behoefte is de sleutel.
Hier thuis heb ik twee totaal verschillende kinderen.

Mijn dochter heeft vooral behoefte aan strenge grenzen zodat ze houvast heeft. Als wij de touwtjes laten vieren, vliegt zij uit de bocht.
Een flinke huilbui is dan het gevolg, ze slaat dan ook volledig dicht en dan kunnen we niet meer met haar praten.

Mijn zoon wordt een waar monster als alles even te veel is en we iets van hem vragen. Hij schreeuwt, gromt en gilt.
Even benoemen dat we er zijn voor hem, hem even met rust laten en zeggen dat hij naar ons toe kan komen als hij gekalmeerd is helpt meestal al.
Soms niet, dan gaat het zo hard dat we überhaupt niet boven hem uit kunnen komen. We zijn hem dan even kwijt.
En heel soms, in het ergste geval, houden we hem liefdevol vast totdat hij kalmeert.

Maar echt…. als we onze kinderen volgen in hun behoeften, eindigen deze momenten meestal in de meest oprechte en stevige knuffel die er bestaat.

Heb jij vragen over hoe dat bij jou thuis gaat?

Neem dan vrijblijvend contact op zodat ik met je mee kan denken.

Terug naar babytijd

(Herhaling van blog april 2020)

poppenmoeder

Zullen we vadertje moedertje spelen? Dan ben ík de baby.

Dit is de laatste week een vraag die mijn 4 jarige dochter elke dag meerdere malen stelt aan haar broertje.
Dit spel kan ook echt best lang doorgaan, in vergelijking met andere spelletjes.

Waarom doet ze dit?

Als de structuur wegvalt, alle normale dingen anders gaan dan anders zoals nu gebeurt met de quarantaine, dan kan dit heel heftig bij een kind binnen komen.
Zeker een gevoelig kind.
Ze gaat terug naar een tijd waarin ze zich optimaal geborgen en veilig heeft gevoeld, de baby tijd.

Het kan zijn dat je kind ineens niets meer zelf wil doen.

Een terugval in zindelijkheid, niet meer zelf aankleden, tandenpoetsen of brood smeren, dit zijn allemaal mogelijke onderwerpen waar je nu een verandering zou kunnen opmerken.
Dit hoort bij de crisis.

Hulp bieden, hoe dan?

Vraag je af hoe erg het is dat je kind terugvalt.
Laat het er vooral even zijn voor zover mogelijk.
Probeer te accepteren dat je kind nu houvast nodig heeft. Houvast aan jou.

Help je kind in de zelfredzaamheid door geduld op te brengen in datgeen wat er wel lukt.

Tips voor hulp aan je kind:

1. Laat je kind ’s morgens zelf de kleren uitkiezen. Past het niet bij elkaar? Hoe erg is dat? Je gaat waarschijnlijk de deur niet uit, toch?
2. Wees de veilige haven voor je kind. Dat is nu zo belangrijk.
3. Stel duidelijke regels en leef deze na. Je kind heeft de structuur wel nodig, dat is namelijk ook een houvast. Als je geen kader hebt waarbinnen je kunt handelen, dan zijn de grenzen niet alleen voor je kind zoek maar ook voor jou. Dat creëert alleen maar verwarring.
4. Niet perfect is ook goed. Er komt nu toch niemand op bezoek, dus laat dat huishouden maar even.
5. Zorg goed voor jezelf. Als jij de benen eronder houdt, kun je ook een stevige basis aan je kind bieden.
6. Masseer je kind. Voor het slapengaan. Zorg voor echte 1 op 1 tijd, zonder TV, radio of telefoon. Masseer van boven naar beneden met lichte druk, dat geeft een veilig gevoel.
7. Onderschat niet hoe moe je kind is aan het einde van de dag. Overprikkeling kan ook plaatsvinden doordat alles anders is dan anders.

Koest krokodil!

De krokodil voelt zich prima

Het is feest in mijn brein

Afgelopen weekend kwamen er wat uitdagingen op ons pad als gezin.
De kinderen moesten in thuisquarantaine. Dat was op zich een keer te verwachten, maar het bracht zo de nodige stress met zich mee.

De kinderen mochten dus niet naar school, dat was boodschap 1 die we voor hen hadden.

Antwoorden konden we nog niet geven, ook wij wisten niet hoe de dagen erop zouden verlopen.

Mijn eigen lichaam reageerde hier ook op

Rationeel kon ik alles regelen en overzien, voor zover ik er macht over had.
Toch bekroop me een gevoel van lichte angst. Wat stond ons te wachten?

Gelukkig heb ik door de jaren heen veel kennis opgedaan over het lichaam en over de werking van het brein.
Daardoor herkende ik mijn eigen gedrag: Mijn oerbrein stond aan het roer!

Het oerbrein wordt ook wel reptielenbrein genoemd. Het is het stukje brein dat als allereerste groeit en zorgt dat jij gaat handelen in situaties van onveiligheid. Het wil vechten, vluchten of verstarren. Alle contact met je lichaam en gronding zijn even ondergeschikt.

Vechten of vluchten voerden de boventoon

Ik wilde vechten tegen alles waar ik geen macht over had en vluchten voor alles wat misschien wel boven ons hoofd hing.

Het reptielenbrein, ik noem het de krokodil, mocht getemd worden. Deze overlevingsstand dient namelijk in gevaarlijke situaties, maar kan je ook de kalmte ontnemen.

Door dit gedrag te herkennen, kon ik de krokodil temmen en zelf aan het roer blijven.
Belangrijke zaken om nu juist te doen zijn:

– Gegrond blijven (tuinieren of wandelen in de tuin)
– Veel drinken en gezond eten
– Ademhalingsoefeningen doen om goed vanuit je buik te ademen.

Andere tips om de krokodil te temmen:

Neemt de krokodil het bij jou of je kind ook wel eens over?
Dit kan zich op meerdere vlakken uiten.
Ik val zelf ook wel eens terug op mijn fijne netwerk en kan je deze twee dames hieronder van harte aanbevelen.

Uiteraard mag je mij ook bellen, gewoon om even te sparren, te spuien of om je hulpvraag door te spreken.
Overleg met La Rana is altijd gratis en vrijblijvend.

Ondertussen ken ik mijn eigen krokodil vrij goed

Door inzicht in zijn gedrag, kan ik er op reageren. Eigenlijk heb ik ‘m best goed opgevoed! 🙂

Overprikkeling ten top!

Je eigen koepeltje van bescherming

Soms komt alles even heel hard binnen, zeker bij kinderen kan dat lastig zijn.

Je kent het misschien wel. De school is afgelopen en je gaat je kind ophalen.
Met het naar huis gaan merk je al dat je kind moe is.
Eenmaal thuis aangekomen komt alles er uit. Een boze en verdrietige uitbarsting volgt, met tranen schreeuwen en ruzie.
Overprikkeling ten top.

Alle zintuigen hebben overuren gedraaid

Geluiden komen heftiger binnen, geuren kunnen heftiger waargenomen worden en emoties voeren de boventoon.

De hele dag heeft je kind zich keurig gedragen en in de pas meegelopen van de klas.
Toch is alles ineens teveel.

Wat zou het fijn zijn als je je kind kunt beschermen voor al die prikkels, maar hoe dan?

Prikkels zijn niet altijd te voorspellen.
Je kunt echter wel voorbereid zijn door jezelf te beschermen tegen prikkels van buitenaf.

Voor kinderen werkt het heel goed om dingen visueel te maken.

Als voorbeeld leg ik uit hoe ik met een meisje van 5 aan de slag ging in de praktijk:

Het meisje, laten we haar even Inge noemen, pikt altijd zoveel prikkels op dat ze daar zelf heel verdrietig om kan worden.
Ze trekt zich terug, wordt onbereikbaar.

Allereerst is ze op een kussen gaan zitten en heeft haar handen op haar buik gelegd. We deden samen een ademhalingsoefening.

De rust overkwam Inge en ze was al ontspannen.

De regenboogparaplu kwam erbij

Ik zette de regenboogparaplu over haar heen en we bekeken de kleuren.
Elke kleur kreeg even aandacht en we stonden extra stil bij de kleur die ze als eerste aanwees.

Na samen oefeningen gedaan te hebben met de kleuren in de paraplu (deze zijn per kind en situatie verschillend) zijn we heel hard gaan draaien met het handvat.
De paraplu zwierde in het rond, alle kleuren vlogen vrolijk rond.

Een grote glimlach verscheen op haar gezicnt.

De paraplu kwam langzaam tot stilstand en zakte weer naar haar hoofd.

Een koepeltje van rust en bescherming ontstond

De kleuren stonden weer stil, het koepeltje van de paraplu voelde veilig en ze wilde er niet meer onder uit.

De evaluatie met vader volgde en Inge bleef nog even lekker zitten onder de paraplu.

Deze ervaring heeft haar geholpen om de veiligheid van het koepeltje te ervaren.
Als Inge nu naar school gaat, hoeft ze alleen aan de paraplu te denken en ze zet de bescherming voor zichzelf al neer.

Cool he!

Het roept bij mij ook mijn innerlijk kind op.

Als ik de paraplu vast heb, draai ik het liefste met de stok. Het geeft echt een heerlijk gevoel!

Ik word er zo enthousiast van dat ik deze maand de kleurensessie voor de helft van de prijs aanbied.
Voor kinderen gaan we vooral met de paraplu aan de slag.
Voor volwassenen worden er gerichte oefeningen ingezet en mag je natuurlijk ook de werking van de paraplu ervaren.

www.kindercoachlarana.nl/aanbod-tarieven-op-een-rijtje/

Ik ontmoet je graag in de praktijk voor een kleurensessie en hoop mijn enthousiasme voor deze methode op je over te brengen.

Zie ik je snel?

Carla de kip is er niet meer…

kippen zijn sociale dieren

Onze oude gezellige kip

Als sinds we in dit huis wonen, hebben we een kippenren.
We begonnen met 3 kippen waarvan eentje een haan bleek te zijn.
Aangezien de buren liever gewekt wilden worden door hun eigen wekker dan elk uur door onze haan, hebben we het beestje teruggebacht en er 2 kippen voor teruggekregen.

We hadden toen 3 gezellige kippen en 1 stresskip. Die ontsnapte ook steeds en stookte de andere dames op.
Toen ook zij verhuisd was naar iemand anders, hadden we 3 sociale gezellige kippen over.

In de loop van de jaren zijn er 2 omgevallen en is onze bruine kip alleen overgebleven.
Zeker sinds de kinderen er zijn, heeft het beestje het meer dan goed.
Lekker scharrelen in de tuin, gevoerd worden door de kinderen en lekker met ze meerennen.
Tevens had ze ineens een naam, de kinderen hadden haar Carla genoemd.

De laatste maanden keek ze me oprecht beledigd aan als ik haar voer op de grond gooide zonder het uit mijn hand aan te bieden.

Tja, hoe oud wordt een kip?

We zijn de laatste maanden al een beetje met de kinderen aan het praten gegaan over de kip en dat ze al heel oud was.
10 jaar is een respectabele leeftijd voor een tuinkip, zeker voor eentje die al een paar jaar alleen leeft. We verwachtten dus wel dat dit een keertje afgelopen zou zijn.

En toen kwam van de week dat moment…
We vonden onze kip dood in de tuin, op een plek waar de kinderen het niet meteen konden zien.
Oei, hoe zouden ze dit nieuws opnemen?

We namen de kinderen even bij ons in de tuin en vertelden het slechte nieuws.

“Jongens, weten jullie nog dat we verteld hebben dat Carla al heel oud is voor een kip?
De kinderen wisten het nog.
“We hebben net Carla gevonden en ze is dood.”

Even was er een moment van stilte.
Wij bereidden ons voor op vragen en misschien een traan.
Mijn dochter zei dat ze het zielig vond voor Carla maar dat ze gelukkig wel oud was geworden.
Mijn zoon keek ons heel serieus aan en we dachten, nu komt het…..

Maar als Carla er niet meer is, dan moeten we maar een nieuwe Carla regelen! Ik ga op de trampoline nu, doei!

Ook mijn dochter hobbelde de tuin in en ging spelen.

Tjonge, dat was een gek moment! Wij hadden hele andere reacties verwacht.
Ik denk dat wij het vervelender vonden dan zij.

Die avond bracht ik het overgebleven kippenvoer naar de overburen.
Mijn zoon vroeg hen of zij ook een Carla hadden, en als dat niet zo was of zij er eentje Carla wilde noemen.
Per die avond hebben de overburen dus een kip die Carla heet.

Prachtig om te zien hoe de kinderen dit aanpakten.
Mijn man en ik hebben duidelijk teveel lopen bedenken hoe het misschien wel zou lopen en dit was een eye-opener.

Zo lang wij er maar zijn als ze vragen hebben, of er misschien toch even verdrietig om zijn, dan is het goed.

Er gewoon zijn…. dat is eigenlijk alles was we hoefden te doen… 🙂

De beste versie van jezelf

Zichtbaar worden

Eindelijk met de voeten omhoog

Gisterenavond zat ik heerlijk op de bank met mijn voeten omhoog.
Alle ‘moetjes’ voor de dag waren achter de rug, ik zette de TV aan.

Ik vind het heerlijk om dan even naar programma’s te kijken waar je niet teveel bij na moet denken en zette Married at first sight aan.
Het was de laatste aflevering waarin zou blijken wie er bij elkaar zou blijven en wie niet.

En zo kwam er een uitspraak voorbij van een deelnemer die me triggerde:

Ik wil mezelf laten zien. Niet alleen de beste versie van mezelf, want dat hou je niet vol.

Wat verwoordde hij dat goed!

Jarenlang liet ik de beste versie van mezelf zien aan anderen.

Althans, dat dacht ik.
Ik probeerde vooral steeds aan anderen te laten zien dat ik echt wel lief, leuk en aardig was.
Wat was ik druk bezig om vooral bij de ander te voelen wat die nodig had.

Ondertussen was het kei- en keihard werken.
Ik liep op mijn tenen, was niet mezelf en wist op een gegeven moment ook niet meer goed hoe ik mezelf wilde laten zien. Ik zat niet lekker in mijn vel.

Nu, vele jaren later, heb ik geleerd mijn eigen leven te leven.

Ik heb geleerd dat het veel minder energie kost om vooral mijzelf te zijn.
Door stevig met beide voeten op de grond te staan, word ik niet meer snel omver geblazen.

Wat voor mij de grootste moeilijkheid was, is te accepteren dat je het nooit voor iedereen goed kunt doen.
Er zullen altijd mensen zijn die mij niet leuk of aardig vinden en dat is prima zolang ik weet dat ik me open heb gesteld.

De foto met de spiegel hoort daarom ook echt bij mij.

Ik durf nu eindelijk echt in de spiegel te kijken, maar ook zichtbaar te zijn.
De foto staat vooral voor mijn eigen proces van zichtbaar durven zijn en mezelf openstellen.

Nu ik naast vriendin, dochter, tante en echtgenote ook moeder ben, is dit nog veel belangrijker geworden.

Soms sluipt die ‘beste’ versie van mezelf nog naar voren

Mijn kinderen maken dan vaak opmerkingen die me dat doen beseffen. Ze houden mij de spiegel voor, die ik intussen steeds beter kan zien.

Het zijn dan met name de opmerkingen die ze herhalen waarin ik mezelf hoor…. oeps!
Die opmerkingen herken ik dan, maar passen niet helemaal bij mij. Toch floepen ze er soms uit.

In een intake of consult vind ik het belangrijk om mezelf ook te laten zien.

Het is nogal wat om hulp in te schakelen voor jouw kind, jou zelf of je gezin.
Dan is een veilige plek heel belangrijk.
Het is dan wel zo fijn om te weten wie je tegenover je hebt als behandelaar.

Om die reden blog ik over persoonlijke situaties en stel ik mijzelf open voor jou.

Zo weten we meteen of er een klik is, en of we bij elkaar blijven voor een traject of uit elkaar gaan na de intake.
Net als bij Married at first sight eigenlijk.

🙂

Vanaf 3 maart gaan de deuren van de praktijk weer open. Neem gerust contact op om te kijken wat we kunnen afspreken voor jouw hulpvraag.

Daarbij benadruk ik nog eens mijn slogan:

La Rana
Innerlijke rust voor ouder en kind

Juist door het doorleven van mijn eigen proces, kan ik jou helpen met jouw proces en dat van je kind.
Ouder en kind horen bij elkaar en leren van elkaar. Iedere dag weer. Ook hier in huis blijft dat zo.

O jee, als ik de dag maar goed heb….

Gisteren was gekke haren-hoeden-pettendag bij mijn dochter op school.

Wat een voorpret hadden we de dagen er voor al.
Samen plaatjes zoeken op pinterest, wat zouden we allemaal kunnen doen.

Het kapsel, want dat is natuurlijk veel leuker dan een pet of hoed, moest wel snel gemaakt kunnen worden, want de school startte ook gisteren gewoon om 8.30 uur.

Het werd een vogelnestje.

Wat straalde ze! Heerlijk!

Onderweg naar school kwamen we wat ouders tegen en andere kinderen. In eerste instantie zagen we bij deze kinderen geen opvallende haren of hoofddeksels.

En ja hoor, daar gingen mijn gedachten….
‘Zou ik de dag wel goed onthouden hebben?’
‘Het is vandaag toch woensdag?’
‘Dadelijk is ze de enige in de klas met raar haar…’
enz…

Ik besloot om vooral niks aan mijn dochter te laten merken en maar goed ook.
We kwamen bij school aan en ik zag meteen de juffen met een gekke hoed op staan.

GELUKKIG!!
Er viel een last van me af en ik nam afscheid.

Op weg naar huis ging ik er wel over nadenken.
-Wat gebeurde daar nou?
-Wat deed het met mij dat mijn dochter misschien wel de enige zou zijn in de klas?
-Wat deed het met mij dat ik misschien wel een fout gemaakt had?

Dit is echt een stukje van mijn eigen onzekerheid van vroeger die ineens opdook.

Ik viel nooit op, droeg het liefst een slobbertrui en mijn haren altijd hetzelfde en liep voorovergebogen.
Ik was onzeker, verlegen en bang om er niet bij te horen.

Alleen al dat realisatiemomentje maakte het makkelijker voor mij. Ik snapte ineens dat het míjn stukje was, en niet dat van mijn dochter.

Zij straalde toch wel en had dat vogelnestje ook nog wel op een normale dag in haar haren willen hebben.

Ik merkte dat ik vooral in mijn hoofd aan het malen was, en niet meer voelde wat het met me deed behalve die angst/onzekerheid die de overhand dreigde te nemen.

De gronding was ook even ver te zoeken.

Herken je dit?
En kun je dit dan voor jezelf plaatsen?
Merkt je kind er iets van?

Je kunt je altijd afvragen of een angst/onzekerheid/teleurstelling van je kind echt aan de hand is, of dat het stiekem bij jou vandaan komt.

Een hulpvraag onderzoeken is daarom heel belangrijk.
Is de hulpvraag waarvoor je bij mij komt ook de hulpvraag voor je kind?
Of is het jouw hulpvraag?

Interessante kost he….
Ik smul steeds opnieuw van deze ontdekkingsmomentjes bij mezelf en blijf ook leren.