Het is maar hoe je het bekijkt.

O wat een jaar was dit!

Er is ongelooflijk veel gebeurd en dit jaar is dat niet bij uitzondering alleen maar bij ons.
Voor iedereen was het een gek, onwerkelijk jaar waarin we in onze basisbehoeften onderuit gehaald werden.
Een gebed zonder einde leek het soms en voor velen gebeurde daarnaast ook nog veel.

Zo ook bij ons:
Mijn man viel op het werk en brak zijn pols.
Mijn vader werd ziek en overleed.
Onze hond beschadigde haar oog en moest geopereerd worden. Ze loopt nu nog met een lampenkap om haar koppie, gelukkig gaat het wel beter.
De kinderen, en natuurlijk ik en mijn man ook, rouwen.
De praktijk is nu voor de tweede keer dit jaar gesloten vanwege de lockdown.

Genoeg om bij de pakken neer te gaan zitten, toch?

Als je eenmaal het gevoel hebt dat alles misgaat, dat het maar niet ophoudt, dan is het niet gek als je daarin jezelf verliest.
Dit is mij in het verleden heus ook overkomen.
Maar weet je, het hielp me niet verder. Het maakte me alleen maar meer moe, ik voelde me alleen maar nog ellendiger en ik zag de kleine lichtpuntjes niet meer.
Mijn man was (en is) daarin fantastisch. Hij liet me zien hoe mooi blauw de lucht was, hoe mooi de bloemen en planten erbij stonden en wat een gaaf uitzicht we hebben vanuit ons huis.

Die kleine lichtpuntjes hielpen me in te zien dat niet alles tegenzat, maar dat er ook nog leuke mooie dingen waren om van te genieten.

En dan komen de associaties om de hoek kijken

Alles om je heen kan herinneringen oproepen.
Ook daarbij is het de kunst om de herinnering te onderzoeken.

Een voorbeeld:
Vandaag was ik bezig om twee schilderijtjes in te lijsten voor mijn kinderen.
De schilderijtjes zijn geschilderd door mijn vader en voor mijn kinderen daardoor heel waardevol.
Mijn dochter pakte het schilderijtje en zei dat ze aan opa moest denken. “Mama, ik vind het niet leuk dat opa dood is.”

Op dat moment kon het twee kanten op

De verleiding was er om boos en verdrietig te worden. Dit is ook zeker wel eens het geval.
Nu koos ze ervoor om bijna te gaan knuffelen met haar schilderijtje. Ze begon er aan te ruiken en zei:
“Mama, het ruikt nog een beetje naar opa. Vooral op deze plek, daar heeft hij het papier vast vastgehouden!”
Ze glimlachte en ik vroeg of ze dat fijn vond. Een liefdevolle JA volgde.

Wat prachtig he!
Natuurlijk hoort rouwen er bij en mag dat verdriet er zeker zijn! Dat is superbelangrijk zelfs!
Alleen nu werd het een fijn moment.

En zo kan het met heel veel dingen gaan:

– De gebroken pols van mijn man heeft hem (wel heel letterlijk) tijd en rust gegeven om even écht thuis te zijn en pas op de plaats te maken. Terugkijkend is dat de associatie, in plaats van het vervelende ongeluk en de pijn.


– Mijn praktijk is gesloten, maar ik zit zeker niet stil. De kunst is om te kijken wat er wél kan. Dat is mijn associatie in plaats van het niet kunnen werken en stilstaan.
Er gaat zelfs nog een erg toffe nieuwe ontwikkeling volgen in het nieuwe jaar waar ik juist nu heel druk mee ben.


– In de supermarkt trof ik vandaag een ouder echtpaar. De man was boodschappen aan het uitladen op de lopende band, de vrouw laadde ze weer in na de kassa. De man voelde zich opgejaagd en keek me aan. Ik zei dat hij rustig aan kon doen omdat ik geen haast had.

Hij zei: “Ja, t wordt vanzelf avond…. en kerst. En we kunnen toch nergens naartoe.”
Ik meende er een ondertoon in te horen van eenzaamheid. Het raakte me.
Ik pakte een pak kerstkransjes en rekende die af. Deze gaf ik aan de man die net nog voor me in de rij stond en ik zei erbij dat het een klein kerstgebaar was in deze rare tijd.
Hiermee hoop ik voor deze mensen een associatie gemaakt te hebben voor dit boodschappenuitje. Dat de associatie een fijne terugblik mag zijn op dit uitje, in plaats van dat ze erover praten als hun enige uitje van de afgelopen dagen.
Klein gebaar, groot verschil.

Ik daag je uit om ook eens terug te kijken op het afgelopen jaar.

Wat is er bij jou allemaal gebeurd?
Welke associaties koppel je daar nu aan en hoe zou je deze kunnen omvormen naar een fijne gedachte?
Hoe kun jij je kind, of iemand in je omgeving, helpen om een fijne associatie te creëren voor iets wat tot dan toe niet fijn was?

Met deze overdenking stuur ik jou en je gezin een warme kerstgroet en hoop een lichtpuntje te geven in deze, voor sommigen, donkere tijd.

In et nieuwe jaar staan de deuren van La Rana weer voor je open. Eerst nog digitaal, maar hopelijk snel weer letterlijk.

Tot volgend jaar!

Warme groeten,
Yvonne