Hoe je je kind het beste kunt helpen

Rare onrustige tijd

Wat beleven we toch allemaal he!
Voor ons volwassenen is het nauwelijks te bevatten wat er allemaal gebeurt, laat staan voor onze kinderen.

Hoe gaat het bij jullie thuis?

Bij ons zijn we met het hele gezin thuis. Mijn man is in huis aan het werk, ik werk een paar uur per dag aan mijn laptop aan tafel en de kinderen vermaken zich aardig.
We hebben een werkboekje van school, knutselen erg veel en gaan elke dag even naar buiten de tuin in.

We proberen wel een ritme vast te houden.

We staan op tijd op, ik werk alleen ’s ochtends en zet de kinderen aan een werkje.
Tussendoor is er de hangmat die we onder de eettafel hebben gemaakt, voor allebei eentje. Ze kunnen er zelf in en uit, liefst verstoppen ze zich ook helemaal in de stof. Hun eigen coconnetje en een echte aanrader voor iedereen.

En dan ineens is daar….. de boosheid!

O, wat is het toch stom. De kinderen mogen niet mee naar de winkel, we kunnen nergens op bezoek, er komt geen bezoek bij ons thuis en de school en opvang zitten dicht. Alles is soms ineens heel erg stom en dan wordt, vooral mijn dochter, heel erg boos.

Boos op de situatie, boos op mij, boos op haar broer, boos op alles.
Wat lastig he!

We schieten dan allebei ons oerbrein in

We gaan over op overlevingsstand. We moeten controle loslaten, want alles is anders en we weten niet wat er gaat gebeuren.
Er zijn dan drie opties in gedrag. Mijn dochter slaat dicht (verstarren), ik ga proberen de controle terug te krijgen door te blijven vragen/zorgen (vechten). De derde optie is overigens vluchten, die is bij ons in huis niet aan de orde.
Het lastige is wel dat ik en mijn dochter een andere modus hebben en daardoor gaan botsen met elkaar.

Als ik haar kan blijven zien, komt het goed!

De behoefte blijven zien, dat is een hele kunst.
Wat is haar behoefte? Dat is er maar eentje: VEILIGHEID!
En die veiligheid dien ik haar te bieden als moeder op dat moment.
Dus, ik erken haar gevoel en laat haar op een veilige manier uitrazen.

Dan volgt er een knuffel. Een échte knuffel!

Als ook ik in mijn oerbrein was geschoten, de vechtmodus, dan was het een strijd geworden en gebleven. Door haar de veiligheid te bieden, werd ze rustig.

Zodra de kinderen op bed liggen, pak ik in deze gekke tijd een moment voor mezelf. Even stilstaan bij mijn eigen lichaam, mijn eigen gevoelens en rustig ademhalen.
Hierdoor kan ik bij mijzelf blijven en in het moment blijven. Zo blijf ik mezelf ook veilig voelen.

Wat was, is geweest. Wat nog komt, komt nog.
Maar nu, op dit moment, ben ík er en pak ik mijn rust.

Zo overleef ik deze onrustige periode

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *