Een driftige tweejarige, midden op straat….

Soms dan gaat het niet zoals je had bedacht.
Soms dan is de hele wereld stom.
Soms dan wil je eigenlijk heel veel en tegelijk niks.

Het valt niet mee om twee jaar oud te zijn.
Zo ook afgelopen vrijdagochtend.

Mijn dochter moest naar school. We moesten thuis al een beetje vaart maken omdat mijn dochter alles graag op haar eigen tempo doet. En dat is niet heel snel kan ik je vertellen…

Uiteindelijk stonden dan toch we alle drie klaar.

Jas en schoenen aan, tassen ingepakt, op naar buiten.
Al vooraan de oprit gaf mijn zoon aan dat hij níet mee wilde. Écht niet.
Geen handje vasthouden, geen stap vooruit.
Aangezien er niemand thuis was, moest hij toch echt even mee om zijn zus weg te brengen.

Dus, wat te doen? Maar even door de knieën. In alle rust vroeg ik hem wat er was en hij zei: “Ik heppet koud!”
We snoerden de jas nog iets verder dicht en zei dat mijn hand lekker warm was.

Hij pakte mijn hand en we liepen verder.

Nét op het nippertje kwamen we aan op school. Er was dus geen tijd meer om op het schoolplein te spelen, want we moesten naar binnen.
Hmm, dat was de tweede tegenvaller al deze dag voor mijn zoon.

Mijn dochter was inmiddels de klas ingelopen en wij liepen naar buiten, op weg terug naar huis. Al mopperend en huilend liep mijn zoontje naast me, alleen maar omdat er geen tijd was geweest om te spelen.
Een gesprekje door mijn knieën gezakt hielp niet.

Toen zag ik iets wat ons kon redden…….

Ik stopte met lopen en wees naar de grond. “Kijk eens jongen!”
Hij stopte ook, nog altijd snikkend en schreeuwend, boog voorover en werd stil.
Ik vroeg hem wat hij zag. “EEN SLANG!!”
De regenworm, want dat was het, kronkelde over de stoep. Hij bleef er verwonderd naar kijken en we praatten even over het beestje.

Toen zijn interesse verzwakte, liepen we door naar huis. Al babbelend over de worm, dat die nog leefde en dat onze kip Carla die wel heel lekker zou vinden en dat Carla die wel kon eten maar wij niet omdat wij geen wormen eten want dat is vies (heerlijk, die lange peuterzinnetjes met logica) kwamen we thuis.

Heel de nare bui was over. Zomaar.
Of toch niet zomaar?

Tja, dat peuterbrein heeft het superdruk met groeien.
En soms neemt dat brein dan even de overhand.
Zomaar.

Dan is het fijn om uit die situatie te stappen.
Doordat ik rustig bleef, het brein de ruimte gaf om even te razen en daarna een zachte overstap maakte naar een andere situatie, ging het brein uit de razende modus. Zomaar.
Heel geleidelijk.

Gaaf he!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *