Hoe je je kind het beste kunt helpen

Rare onrustige tijd

Wat beleven we toch allemaal he!
Voor ons volwassenen is het nauwelijks te bevatten wat er allemaal gebeurt, laat staan voor onze kinderen.

Hoe gaat het bij jullie thuis?

Bij ons zijn we met het hele gezin thuis. Mijn man is in huis aan het werk, ik werk een paar uur per dag aan mijn laptop aan tafel en de kinderen vermaken zich aardig.
We hebben een werkboekje van school, knutselen erg veel en gaan elke dag even naar buiten de tuin in.

We proberen wel een ritme vast te houden.

We staan op tijd op, ik werk alleen ’s ochtends en zet de kinderen aan een werkje.
Tussendoor is er de hangmat die we onder de eettafel hebben gemaakt, voor allebei eentje. Ze kunnen er zelf in en uit, liefst verstoppen ze zich ook helemaal in de stof. Hun eigen coconnetje en een echte aanrader voor iedereen.

En dan ineens is daar….. de boosheid!

O, wat is het toch stom. De kinderen mogen niet mee naar de winkel, we kunnen nergens op bezoek, er komt geen bezoek bij ons thuis en de school en opvang zitten dicht. Alles is soms ineens heel erg stom en dan wordt, vooral mijn dochter, heel erg boos.

Boos op de situatie, boos op mij, boos op haar broer, boos op alles.
Wat lastig he!

We schieten dan allebei ons oerbrein in

We gaan over op overlevingsstand. We moeten controle loslaten, want alles is anders en we weten niet wat er gaat gebeuren.
Er zijn dan drie opties in gedrag. Mijn dochter slaat dicht (verstarren), ik ga proberen de controle terug te krijgen door te blijven vragen/zorgen (vechten). De derde optie is overigens vluchten, die is bij ons in huis niet aan de orde.
Het lastige is wel dat ik en mijn dochter een andere modus hebben en daardoor gaan botsen met elkaar.

Als ik haar kan blijven zien, komt het goed!

De behoefte blijven zien, dat is een hele kunst.
Wat is haar behoefte? Dat is er maar eentje: VEILIGHEID!
En die veiligheid dien ik haar te bieden als moeder op dat moment.
Dus, ik erken haar gevoel en laat haar op een veilige manier uitrazen.

Dan volgt er een knuffel. Een échte knuffel!

Als ook ik in mijn oerbrein was geschoten, de vechtmodus, dan was het een strijd geworden en gebleven. Door haar de veiligheid te bieden, werd ze rustig.

Zodra de kinderen op bed liggen, pak ik in deze gekke tijd een moment voor mezelf. Even stilstaan bij mijn eigen lichaam, mijn eigen gevoelens en rustig ademhalen.
Hierdoor kan ik bij mijzelf blijven en in het moment blijven. Zo blijf ik mezelf ook veilig voelen.

Wat was, is geweest. Wat nog komt, komt nog.
Maar nu, op dit moment, ben ík er en pak ik mijn rust.

Zo overleef ik deze onrustige periode

Corona maatregelen, uitleg aan jonge kinderen

Simpele antwoorden op grote vragen

Er is op internet veel informatie te vinden over corona, het virus en uitleg aan kinderen. Echter, voor hele jonge kinderen gaat de uitleg over wat een virus is misschien onnodig ver.

Soms is een kort antwoord meer dan genoeg. Als volwassene hebben we snel de neiging om een kind te overladen met informatie.

Blijf luisteren en kijken naar je kind, voorzie in wat je kind nodig heeft. Dat is genoeg.
Echt.

Een driftige tweejarige, midden op straat….

Soms dan gaat het niet zoals je had bedacht.
Soms dan is de hele wereld stom.
Soms dan wil je eigenlijk heel veel en tegelijk niks.

Het valt niet mee om twee jaar oud te zijn.
Zo ook afgelopen vrijdagochtend.

Mijn dochter moest naar school. We moesten thuis al een beetje vaart maken omdat mijn dochter alles graag op haar eigen tempo doet. En dat is niet heel snel kan ik je vertellen…

Uiteindelijk stonden dan toch we alle drie klaar.

Jas en schoenen aan, tassen ingepakt, op naar buiten.
Al vooraan de oprit gaf mijn zoon aan dat hij níet mee wilde. Écht niet.
Geen handje vasthouden, geen stap vooruit.
Aangezien er niemand thuis was, moest hij toch echt even mee om zijn zus weg te brengen.

Dus, wat te doen? Maar even door de knieën. In alle rust vroeg ik hem wat er was en hij zei: “Ik heppet koud!”
We snoerden de jas nog iets verder dicht en zei dat mijn hand lekker warm was.

Hij pakte mijn hand en we liepen verder.

Nét op het nippertje kwamen we aan op school. Er was dus geen tijd meer om op het schoolplein te spelen, want we moesten naar binnen.
Hmm, dat was de tweede tegenvaller al deze dag voor mijn zoon.

Mijn dochter was inmiddels de klas ingelopen en wij liepen naar buiten, op weg terug naar huis. Al mopperend en huilend liep mijn zoontje naast me, alleen maar omdat er geen tijd was geweest om te spelen.
Een gesprekje door mijn knieën gezakt hielp niet.

Toen zag ik iets wat ons kon redden…….

Ik stopte met lopen en wees naar de grond. “Kijk eens jongen!”
Hij stopte ook, nog altijd snikkend en schreeuwend, boog voorover en werd stil.
Ik vroeg hem wat hij zag. “EEN SLANG!!”
De regenworm, want dat was het, kronkelde over de stoep. Hij bleef er verwonderd naar kijken en we praatten even over het beestje.

Toen zijn interesse verzwakte, liepen we door naar huis. Al babbelend over de worm, dat die nog leefde en dat onze kip Carla die wel heel lekker zou vinden en dat Carla die wel kon eten maar wij niet omdat wij geen wormen eten want dat is vies (heerlijk, die lange peuterzinnetjes met logica) kwamen we thuis.

Heel de nare bui was over. Zomaar.
Of toch niet zomaar?

Tja, dat peuterbrein heeft het superdruk met groeien.
En soms neemt dat brein dan even de overhand.
Zomaar.

Dan is het fijn om uit die situatie te stappen.
Doordat ik rustig bleef, het brein de ruimte gaf om even te razen en daarna een zachte overstap maakte naar een andere situatie, ging het brein uit de razende modus. Zomaar.
Heel geleidelijk.

Gaaf he!

En toen gebeurde er iets magisch…

Het einde van de dag was daar, kinderbedtijd stond op de klok.

Wij beleefden een drukke dag, met een feestje en daarna thuis nog onverwacht bezoek.

Meestal proberen we, vooral de zondag, iets rustiger te houden om te kinderen nog even rust te bieden voordat de nieuwe week weer begint.

Een drukke dag betekent hier wel eens een drukke bedtijd.

Ook al hebben we een vast ritueel, als de prikkels van de dag nog de boventoon voeren dan is de slaap vatten niet makkelijk.

De eer van het ouderschap, zo ervaar ik het, is dat de kinderen ons niet altijd willen vertellen wat er nog in het hoofd omgaat. Soms willen ze het niet, soms weten ze het niet.

Op die avonden vervang ik het verhaaltje voor het slapengaan door iets anders.

Zo ook deze avond. De kinderen wilden nog niet naar bed, maar het was toch echt wel een keer tijd om de dag af te sluiten. Onze zoon stuiterde op bed heen en weer en onze dochter was licht weerbarstig.

Ik besloot de handpop erbij te pakken. Ik deed mijn hand erin en de magie ontstond…..

Stap voor stap werd de dag besproken

De handpop kreeg heel veel informatie. Waar we geweest waren, wat ze daar gegeten hadden, wie er nog meer waren en hoe leuk het was.

Elke keer weer ben ik verwonderd over dit stukje magie. Ook al is het mijn stem, allebei mijn kinderen praten écht met het karakter dat om mijn hand zit.

We babbelden nog even door, nou ja, de handpop babbelde door en stelde nog wat vragen.

En ja hoor, daar kwam het zand in de oogjes….

Beide kinderen namen afscheid van, ik dit geval een kikker handpop (tja, echt toeval), gingen heerlijk liggen en sliepen bijna meteen.

De kracht van de handpop wilde ik jullie vooral niet onthouden, dus vandaar deze blog.